Η ελληνική ύπαιθρος παράγει. Παλεύει. Επιμένει. Παρά τις δυσκολίες, τις φυσικές καταστροφές, το αυξημένο κόστος παραγωγής και τη μείωση του αγροτικού πληθυσμού, οι άνθρωποι του πρωτογενούς τομέα συνεχίζουν να κρατούν ζωντανά τα χωριά και την περιφέρεια της χώρας.


Κι όμως, αν υπάρχει ένας θεσμός που θα έπρεπε να βρίσκεται στην πρώτη γραμμή της στήριξης του αγροτικού κόσμου, αυτός είναι η Τοπική Αυτοδιοίκηση. Οι Δήμοι της Ελλάδας.
Δυστυχώς, στις περισσότερες περιπτώσεις συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο.

Η αγροτική παραγωγή δεν αποτελεί προτεραιότητα:

Σε μια χώρα όπου η γεωργία και η κτηνοτροφία αποτελούν βασικούς πυλώνες της οικονομίας, οι περισσότεροι Δήμοι αντιμετωπίζουν τον πρωτογενή τομέα ως μια δευτερεύουσα υπόθεση. Οι αγρότες και οι κτηνοτρόφοι θυμούνται συνήθως την ύπαρξη του Δήμου μόνο όταν προκύπτει κάποιο πρόβλημα: ένας κατεστραμμένος αγροτικός δρόμος, μια βλάβη σε αρδευτικό δίκτυο ή μια φυσική καταστροφή.

Ελάχιστοι Δήμοι διαθέτουν οργανωμένο σχέδιο αγροτικής ανάπτυξης. Ακόμη λιγότεροι έχουν καταγεγραμμένες ανάγκες της τοπικής παραγωγής, στρατηγική για την αξιοποίηση των τοπικών προϊόντων ή σχέδιο για τη στήριξη των νέων αγροτών.

Δήμοι χωρίς αγροτικό όραμα:

Η πραγματικότητα είναι σκληρή. Οι περισσότεροι Δήμοι:

  • δεν διαθέτουν ολοκληρωμένη αγροτική πολιτική,
  • δεν έχουν μηχανισμό παρακολούθησης των προβλημάτων του πρωτογενούς τομέα,
  • δεν επενδύουν σε σύγχρονες αγροτικές υποδομές,
  • δεν προωθούν συστηματικά τα τοπικά προϊόντα,
  • δεν αξιοποιούν επαρκώς τα διαθέσιμα χρηματοδοτικά εργαλεία και τα ευρωπαϊκά προγράμματα,
  • δεν σχεδιάζουν το μέλλον της αγροτικής τους οικονομίας.

Την ώρα που σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες οι τοπικές αρχές αναπτύσσουν στρατηγικά σχέδια για τη γεωργία, την κτηνοτροφία, τη διαχείριση υδάτων και την τοπική μεταποίηση, στην Ελλάδα πολλές δημοτικές αρχές εξακολουθούν να λειτουργούν χωρίς συγκεκριμένο αναπτυξιακό προσανατολισμό για τον πρωτογενή τομέα.

Η ύπαιθρος δεν χρειάζεται μόνο έργα βιτρίνας:

Η ανάπτυξη της περιφέρειας δεν μπορεί να βασίζεται αποκλειστικά σε πλατείες, πεζοδρομήσεις και πολιτιστικές εκδηλώσεις. Η πραγματική ανάπτυξη έρχεται όταν στηρίζεται η παραγωγή.

Χωρίς αγροτική παραγωγή:

  • τα χωριά ερημώνουν,
  • οι νέοι εγκαταλείπουν την ύπαιθρο,
  • οι τοπικές επιχειρήσεις κλείνουν,
  • η οικονομική δραστηριότητα συρρικνώνεται.

Ο πρωτογενής τομέας δεν αφορά μόνο τους αγρότες και τους κτηνοτρόφους. Αφορά το σύνολο της τοπικής οικονομίας. Αφορά τα καταστήματα, τις μεταφορές, τα συνεργεία, τα κρεοπωλεία, τις επιχειρήσεις τροφίμων και κάθε επαγγελματία που δραστηριοποιείται στην ελληνική περιφέρεια.

Τι χρειάζεται σήμερα:

Οι Δήμοι της Ελλάδας οφείλουν να περάσουν από τη διαχείριση της καθημερινότητας στον πραγματικό αναπτυξιακό σχεδιασμό.

Χρειάζονται:

  • δημοτικά σχέδια αγροτικής ανάπτυξης,
  • μόνιμες δομές υποστήριξης αγροτών και κτηνοτρόφων,
  • χαρτογράφηση των τοπικών προϊόντων και των παραγωγικών δυνατοτήτων,
  • επενδύσεις σε αγροτική οδοποιία και αρδευτικά έργα,
  • δράσεις εξωστρέφειας και προώθησης των τοπικών προϊόντων,
  • συνεργασία με πανεπιστήμια, συνεταιρισμούς και παραγωγικούς φορείς,
  • αξιοποίηση της τεχνολογίας και της ψηφιακής γεωργίας.
Η ελληνική ύπαιθρος αξίζει περισσότερα:

Ο πρωτογενής τομέας δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως ο «φτωχός συγγενής» της τοπικής αυτοδιοίκησης. Αν οι Δήμοι θέλουν πραγματικά να μιλούν για ανάπτυξη, οφείλουν να βάλουν τον αγρότη και τον κτηνοτρόφο στο επίκεντρο του σχεδιασμού τους.

Γιατί χωρίς παραγωγή δεν υπάρχει περιφέρεια. Και χωρίς περιφέρεια δεν υπάρχει ισχυρή Ελλάδα.

Η στήριξη της αγροτικής οικονομίας δεν είναι επιλογή. Είναι υποχρέωση, ευθύνη και προϋπόθεση για το μέλλον της χώρας.

Πηγή:www.farmstories.gr