Η συζήτηση γύρω από το μέλλον της πρωτογενούς παραγωγής στην Ελλάδα και την Ευρώπη αναλώνεται συχνά σε θεωρητικές αναλύσεις, ψηφιακούς μετασχηματισμούς και μακροοικονομικούς δείκτες. Ωστόσο, η σκληρή πραγματικότητα για τον Έλληνα αγρότη και κτηνοτρόφο ξεκινά από κάτι πολύ πιο βασικό: το οδικό δίκτυο που οδηγεί στο χωράφι, στον ελαιώνα, στη στάνη. 



Η αγροτική οδοποιία δεν είναι ένα απλό τεχνικό ζήτημα υποδομής· είναι ο ζωτικός άξονας που καθορίζει την επιβίωση της υπαίθρου μας.

Από τη στιγμή που θέτουμε ως εθνικό και ευρωπαϊκό στόχο την ενίσχυση της παραγωγής μας και την επισιτιστική μας αυτάρκεια, οφείλουμε να αναθεωρήσουμε ριζικά τις προτεραιότητές μας. Δεν νοείται σύγχρονη αγροτική οικονομία όταν οι άνθρωποι του μόχθου αναγκάζονται καθημερινά να ρισκάρουν τη σωματική τους ακεραιότητα και να καταστρέφουν τα γεωργικά τους μηχανήματα σε δρόμους απροσπέλαστους, γεμάτους λάσπη και λακκούβες.

Είναι ύψιστο καθήκον της πολιτείας και των ευρωπαϊκών θεσμών να διασφαλίσουν την ασφαλή και αξιοπρεπή μετακίνηση των παραγωγών, καθώς και την απρόσκοπτη, ταχεία διακίνηση των προϊόντων και των εμπορευμάτων τους. Κάθε ώρα καθυστέρησης στο οδικό δίκτυο, κάθε φθορά σε ένα όχημα και κάθε υποβάθμιση της ποιότητας των ευπαθών προϊόντων κατά τη μεταφορά, μεταφράζεται σε άμεση αύξηση του κόστους παραγωγής. Σε μια εποχή έντονων πληθωριστικών πιέσεων, αυτό το κόστος απειλεί να λυγίσει οριστικά τον Έλληνα αγρότη.


Αν θέλουμε να κρατήσουμε όρθιους τους Έλληνες αγρότες μας, αν θέλουμε να δώσουμε κίνητρα στους νέους ανθρώπους να παραμείνουν στην ύπαιθρο και να επενδύσουν στη γη, πρέπει να ξεκινήσουμε από τα αυτονόητα. 

Η γενναία χρηματοδότηση και η άμεση αναβάθμιση των αγροτικών δρόμων δεν είναι πολυτέλεια· είναι το ελάχιστο χρέος μας απέναντι στους ανθρώπους που μας προσφέρουν επισιτιστική ασφάλεια.


Μολώνης Δ. Σπυρίδων 
Τεχνολόγος Γάλακτος - Μέτοχος Πρότυπης Κτηνοτροφικής Μονάδος